KONCEPCJA PRACY
ODDZIAŁU PRZEDSZKOLNEGO „SŁONECZKA” W GOLĘCZEWIE

Na lata 2013 – 2016
„Pozwól mi zrobić to samemu”
M. Montessori

Koncepcja pracy przedszkola oparta jest na celach i zadaniach zawartych w aktach prawnych: ustawie o systemie oświaty oraz aktach wykonawczych do ustawy, w tym w szczególności
w podstawie programowej wychowania przedszkolnego oraz statucie przedszkola.

WIZJA
„Dziecko, które naprawdę pokochało swoje otoczenie i wszystkie żyjące stworzenia, które odkryło radość i entuzjazm w pracy, daje nam powód, by mieć nadzieję … nadzieję na pokój w przyszłości.”
– Maria Montessori

MISJA
Przedszkole w Golęczewie to miejsce, w którym dzieci mogą spokojnie i swobodnie się rozwijać. Podążamy za dzieckiem, wspieramy, ale nie wyręczamy i nie narzucamy zadań, oferujemy wolność w wyborze pomocy, miejsca i czasu pracy. Szanujemy fakt, że każdy
z nas jest inny i rozwija się w różnym tempie.
ZASADY PRACY
Filar naszej pracy stanowi metoda Marii Montessori, która daje dziecku szansę wszechstronnego rozwoju: fizycznego i duchowego oraz kulturowego i społecznego; wspiera jego spontaniczną i twórczą aktywność.
Powyższe zadania  realizujemy u dzieci poprzez:
    rozwijanie samodzielności i wiary we własne siły,
    wypracowanie szacunku do porządku i do pracy,
    osiąganie długotrwałej koncentracji nad wykonywanym zadaniem,
    wypracowanie zamiłowania do ciszy i w tej atmosferze do pracy indywidualnej i zbiorowej,
    wypracowanie postaw posłuszeństwa opartego na samokontroli, a nie na zewnętrznym przymusie,
    uniezależnienie od nagrody,
    formowanie postaw wzajemnej pomocy bez rywalizacji,
    szacunek dla pracy innych,
    rozwijanie indywidualnych uzdolnień i umiejętności współpracy

CELE GŁÓWNE:
•    Uczenie przez działanie – dzieci zdobywają wiedzę i praktyczne umiejętności poprzez własną aktywność, w przemyślanym środowisku pedagogicznym, przy współpracy z nauczycielami.
•    Samodzielność – dzieci swobodnie wybierają rodzaj, miejsce, czas i formę pracy przy zachowaniu reguł społecznych. Rozwijają indywidualne uzdolnienia i uczą się realnej oceny swoich umiejętności.
•    Koncentracja – dzieci ćwiczą dokładność i wytrwałość przy wykonywaniu konkretnych zadań.
•    Lekcja ciszy – dzieci uczą się współpracować w cichych zajęciach indywidualnych i grupowych.
•    Porządek – dzieci zdobywają umiejętność przestrzegania zasad porządku
w otoczeniu i w swoim działaniu.
•    Społeczne reguły – dzieci pracują w grupach zróżnicowanych wiekowo, sprzyja to wymianie wzajemnych zdolności i umiejętności. Dzieci uczą się przestrzegać reguł: nie ran, nie niszcz, nie przeszkadzaj.
•    Obserwacja – jest kluczem dorosłych do poznania świata dziecka. Nauczyciel podążą za dzieckiem, jego głównym zadaniem jest wnikliwa i systematyczna obserwacja dzieci i ich działań.
•    Indywidualny tok rozwoju każdego dziecka – dzieci są serdecznie przyjęte, znajdują uwagę i indywidualną opiekę nauczyciela. Pracują według własnego tempa i możliwości, podejmując działania, do których są już gotowe.

ZARZĄDZANIE PRZEDSZKOLEM
•    Otoczenie – Odpowiednio zorganizowane otoczenie  – to otoczenie, które z jednej strony wychodzi naprzeciw rozwijającym się potrzebom dziecka, z drugiej pozwala je realizować swobodnie i bez przeszkód. Podstawowe komponenty to:
    grupa wymieszana wiekowo, która daje dzieciom większe możliwości rozwoju intelektualnego, wzmaga motywacje do uczenia się, podnosi jego efektywność, sprzyja szybszemu uspołecznianiu się dzieci;
    materiał rozwojowy jest tak przygotowany, rozmieszczony w sali
i udostępniony dzieciom, że tworzy logicznie uporządkowaną całość programową. Umożliwia on wyjście w uczeniu się od umiejętności praktycznych dnia codziennego poprzez kształcenie zmysłów, edukację językową i matematyczną oraz  wychowanie kosmiczne. Jest on przygotowany zgodnie z zasadami stopniowania trudności, przechodzenia od materiału konkretnego do bardziej abstrakcyjnego, budzenia ciekawości i zainteresowań dzieci, kontroli błędów umożliwiającej samodzielne poszukiwanie rozwiązań i czerpanie radości z sukcesu, której nie zastąpi żadna ocena. Dzięki temu dziecko nabiera zaufania we własne siły i pragnie podejmować nowe trudniejsze zadania;
     formy pracy – praca indywidualna z materiałem rozwojowym, praca
w małych zespołach lub z całą grupą;
    nauczyciel ma obowiązek zachowania materialnego porządku, precyzyjnie pielęgnuje otoczenie, tak by było ono zawsze czyste
i uporządkowane. Uczy korzystania z pomocy dydaktycznych, jest aktywny kiedy zaznajamia dzieci z otoczeniem, a pasywny, kiedy to zaznajomienie nastąpiło. Nauczyciel jest pośrednikiem miedzy materiałem rozwojowym, a dzieckiem, przyjmuje role pomocnika
i obserwatora. W trakcie pracy z pomocami mówi jak najmniej, bo to nie jego wyjaśnienia są istotne, lecz dziecięca ciekawość i dociekliwość. Dziecku poszukującemu, nauczyciel daje odczuć swoją obecność, natomiast temu, które już zajęło się konkretną pracą, nie przeszkadza.
KATALOG METOD STOSOWANYCH W PRZEDSZKOLU
•    Wiedząc jak ważny jest rozwój sprawności ruchowej i poczucia świadomości własnego ciała wykorzystujemy Metodę Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne:

    Uważamy, że podstawowa aktywność, jaką jest ruch, wpływa na zachowania dziecka w zakresie wszystkich sfer funkcjonowania: motorycznej, poznawczej,
a przede wszystkim emocjonalnej i społecznej. Jego oddziaływanie harmonizuje rozwój psychoruchowy, pozwala na wyrównywanie deficytów rozwojowych, na przykład związanych  z niedojrzałością emocjonalno – społeczną.
    Według nas dzieci, które maja swobodę poruszania się mogą podążać za własnymi pomysłami i zainteresowaniami.
    Wychodzimy z założenia, że wiara w siebie kształtuje wewnętrzne poczucie, bycia zdolnym, by polegać na własnych umiejętnościach. Jest ona budowana dzięki aktywnej pracy z otoczeniem możliwej dzięki swobodzie ruchu. Daje to poczucie wewnętrznej siły, by rozwiązywać problemy.
•    Chętnie stosujemy metodę oddziałującą na sferę emocjonalną, sprzyjającą ujawnieniu pozytywnych uczuć, wzmacniającą poczucie akceptacji i bezpieczeństwa, wspomagającą samodzielność dziecka, jest nią pedagogika zabawy KLANZA
    zauważyłyśmy, że zabawy ułatwiają proces adaptacji dzieci do przedszkola, umożliwiają swobodne wejście w grupę, poznanie nowego otoczenia,
    według nas są to zabawy rozluźniające, odprężające, wykorzystujące ruch, taniec, gest, likwidujące napięcie mięśni i napięcie psychiczne,
    ułatwiają nam one wprowadzenie tematu, pozwalając poznać odczucia, doświadczenia, potrzeby i oczekiwania dzieci,
    uważamy, że metoda ta umożliwia: integrację całej grupy, proponuje wszystkim wspólną, aktywną zabawę bez podziału na bawiących się
i obserwatorów, bez ośmieszającej rywalizacji, przypadkowych wygranych
i kilku zwycięzców.
•    Wykorzystując naturalny, spontaniczny ruch organizmu dziecka wykorzystujemy edukację Doroty Dziamskiej.
    według nas ćwiczenia mają aspekt kształcący i terapeutyczny. Ćwiczenia dotyczą ruchu rąk, dłoni, palców, nóg, stóp najczęściej o charakterze naprzemiennym, którego źródłem jest podany rytm i odpowiednia muzyka
a także potrzeba ruchu tkwiąca w dziecku.
    uważamy, że w formie zabawy buduje się atmosfera, która daje poczucie bezpieczeństwa, akceptacji, zachęca do otwartości. Ciekawa forma, budzi zainteresowanie co będzie w dalszej części zajęć, jest impulsem do dalszego tworzenia a przez to usprawniania dzieci. Powtarzanie ćwiczeń nie zniechęca lecz pobudza do działania.
    zauważyłyśmy, że rytm towarzyszący ćwiczeniom ułatwia wykonywanie czynności, zwiększa ogólną koordynację ruchową, co wpływa na integrację układu sensorycznego. Ruch naprzemienny usprawnia pracę obu półkul mózgowych, zapewniając możliwość lepszego odbierania i interpretowania bodźców budujących wiedzę.
•    Wspomagając rozwój mowy naszych przedszkolaków stosujemy metodę „Od obrazka do słowa” Hanny Rodak i Danuty Nawrockiej.
    Uważamy, że stymuluje ona czynności poznawcze, wzbogaca zasób słownictwa biernego i czynnego, zwiększa gotowość do wysiłku umysłowego, ćwiczy koncentrację uwagi oraz służy do wprowadzenia kolejnej metody czytania globalnego. Czytania bez liter; to całościowe czytanie wyrazów
i dobieranie ich do obrazków, następnie sprawdzenie poprawności ułożenia wyrazowych etykiet z obrazkami i wyrazami stanowiącymi karty kontrolne.
SYLWETKA ABSOLWENTA
wykazuje:
•    motywację do uczenia się i wysiłku intelektualnego,
•    zainteresowanie treściami nauczania, chęć poznawania czegoś nowego,
•    umiejętność przyswajania nowych pojęć, logicznego myślenia, korzystania z posiadanych wiadomości, uważnego słuchania,
•    umiejętność koncentracji, pracy przez dłuższy czas, wytrwałość,
•    umiejętność radzenia sobie z trudnościami (nie zniechęca się, gdy mu się coś nie uda, podejmuje próby radzenia sobie z zadaniem),
•    umiejętność współpracy w grupie (podporządkowuje się poleceniom, normom, umie współdziałać z innymi),
•    tolerancję wobec innych, odmiennych postaw, przekonań,
•    samodzielność,
•    odporność na stres (sytuacje problemowe, konflikty z kolegami);
posiada:
•    zdolność do obdarzania nauczycielki (i innych dorosłych) uwagą i porozumiewania się w zrozumiały dla innych sposób,
•    podstawową wiedzę o świecie;
umie:
•    cieszyć się z własnych osiągnięć i odczuwać satysfakcję, gdy samodzielnie wykona zadanie,
rozumie, zna:
•    prawa dziecka i respektuje prawa innych ludzi,
•    zasady bezpieczeństwa, zabawy, higieny, dbałości o zdrowie i sprawność fizyczną,
•    zasady kultury współżycia, postępowania,
•    kulturę i dziedzictwo własnego regionu, symbole narodowe,
•    potrzebę szanowania przyrody i środowiska (prezentuje postawę proekologiczną) oraz przestrzega ww. praw i zasad.

PRIORYTETY NASZEJ PRACY

•    Doszłyśmy do wniosku, że dzieci w tym wieku są bardzo zadowolone, jeśli szanujemy ich „poczucie porządku” w otoczeniu i odkładamy przedmioty w to samo miejsce, z którego je zabraliśmy. My jesteśmy wzorami do naśladowania i kiedy dziecko widzi nas, jak odkładamy zabawki na miejsce, a nawet bardziej radość,
z jaką to robimy, to będzie nas naśladować tak szybko, jak tylko będzie samo zdolne to robić.
•    Nasze doświadczenie pozwala zauważyć, że najważniejszą rzeczą, którą bierzemy pod uwagę jest radość dziecka z pracy, jaką ono wykonuje. Praca, z której dziecko jest zadowolone budzi w nim chęć powtarzania, skupiania się
i rozwoju.
•    Zauważyłyśmy, że pozwalając dziecku na udział w życiu, które kręci się wokół niego okazujemy mu wielki szacunek i wiarę w jego możliwości. Pomaga mu to czuć się ważnym dla siebie i dla wszystkich, którzy go otaczają. Dziecko czuje się potrzebne.
•    Wykorzystujemy metodę: „ uczył Marcin Marcina” gdzie dzieci starsze pomagają
w wielu czynnościach maluchom. Oznacza to, że proces uczenia organizowany przez małych nauczycieli jest o wiele bardziej dopasowany do strefy najbliższego rozwoju małych uczniów niż proces uczenia organizowany przez dorosłych.
•    Pracując z dziećmi w przedszkolu pragniemy wskazać zachowania, które są powszechnie aprobowane, zależy Nam jednak na samodzielności tych wyborów. Nie preferujemy bezstresowego wychowania, ponieważ wiadomo, że nie sposób uniknąć stresu w codziennym życiu. Dziecko nadmiernie chronione przed sytuacjami trudnymi nabywa zdecydowanie mniej doświadczeń w zakresie radzenia sobie, gdy nie może zrealizować swego zamiaru. Niewspółmiernie reaguje na pojawiające się zagrożenie, a to wywołuje nowe nieporozumienia.
•    Nagradzanie odbywa się u nas poprzez pozytywne wzmocnienia. Po danym zachowaniu dziecko doznaje miłych emocji, jest to wtedy dla niego nagroda. Zależy nam na tym, aby maluch opanował daną czynność, okazujemy dlatego zadowolenie
z efektów pracy dziecka. Nie ma dla nas znaczenia, że poziom wykonania jest jeszcze daleki od oczekiwanego.  Robimy wszystko, aby dziecko nie czuło się zawiedzione.
•    Wdrażamy dzieci do kulturalnego zachowania się, zależy nam na tym, aby maluchy posługiwały się formami grzecznościowymi, szanowały przyrodę i nie były agresywne dla zwierząt. Zwracamy uwagę na to, aby dziecko nie zmuszało wszystkich do spełniania swoich zachcianek i nie wprowadzało porządku według własnej egocentrycznej logiki.

EWALUACJA KONCEPCJI PRZEDSZKOLA W GOLĘCZEWIE:
•    po zakończeniu realizacji całego programu  (po 3 latach)
•    oszacowanie poziomu osiągniętych przez dzieci umiejętności poprzez ich obserwacje, przedstawienie wyników rodzicom dwa razy w roku szkolnym
•    zebranie informacji potrzebnych do dalszego planowania pracy placówki
REALIZACJA KONCEPCJI PRACY OPIERAC SIĘ BĘDZIE NA:
•    Programie wychowawczym.
•    Programie profilaktycznym.
•    Programie adaptacyjnym.
•    Planie współpracy z rodzicami.
•    Rocznym planie pracy.
•    Planie pracy dydaktycznej.
•    Planie ewaluacji wewnętrznej

MYŚLI WYZNACZAJĄCE KIERUNKE NASZEJ PRACY
•    Dziecko może rozwijać się tylko poprzez doświadczenie swojego środowiska. Takie doświadczenie nazywamy „pracą”. (M. Montessori)
•    Wspierać życie, zostawiając je jednak w swobodzie, by samo się rozwinęło. To jest właśnie podstawowe zadanie nauczyciela. (M. Montessori)
•    Koncentracja jest najbardziej niezbędna w rozwoju dziecka. Dzięki niej dziecko kształtuje swój charakter i społeczne zachowanie. Pochwała, pomoc czy nawet spojrzenie może wystarczyć, aby przerwać dziecku jego skupienie
i zepsuć jego działanie. To może wydawać się niezrozumiałe, ale może się to stać nawet wtedy, kiedy dziecko jest świadome tego, że jest obserwowane. Co więcej, bardzo często dzieje się tak, że po tym jak ktoś sprawdził jak nam idzie, zobaczył, co robimy nie potrafimy dalej wykonywać naszego zadania. Umiejętność nie przeszkadzania dziecku w trakcie jego działania nauczyciel
i rodzic nabywa wraz z praktyką, tak jak wszystko inne, ale nie jest to łatwe zadanie. Jaką radę możemy dać naszym mamom? Ich dzieci powinny pracować nad czymś interesującym: nie powinniśmy im niepotrzebnie pomagać, przeszkadzać w trakcie wykonywania jakiejś inteligentnej pracy.
(M. Montessori)
•    Wszystkie działania związane z troszczeniem się o siebie i o otoczenie, takie jak ubieranie, przygotowywanie jedzenia, nakrywanie do stołu, wycieranie podłogi, mycie naczyń, ścieranie kurzu itd. to zajęcia, które należą do kategorii, którą dr Montessori nazwała Praktyczne Życie i są właściwie zadaniami, które dorośli najmniej lubią. Natomiast dzieci w wieku od roku do 4 lat kochają te zajęcia i są zachwycone, kiedy mogą brać w nich udział. (Dr Silvana Montanaro)
•    Doświadczenie ruchu jest sprawą fundamentalną dla rozwoju wszystkich dzieci, szczególnie istotne zarówno dla dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, które często mają trudności zarówno w  relacji ze swoim własnym ciałem, jak i z innymi osobami. (Weronika Sherborne Ruch rozwijający dla dzieci 1990)

 

 

Koncepcja pracy zatwierdzona przez Radę Pedagogiczną dnia 11 września 2013 roku.